โรคไข้ดิน
โรคไข้ดิน (Melioidosis) เป็นโรคติดเชื้อที่เกิดจากแบคทีเรียในดินและน้ำ พบมากในประเทศไทย โดยเฉพาะในภาคตะวันออกเฉียงเหนือและภาคเหนือ สามารถติดเชื้อผ่านบาดแผล การหายใจ หรือการดื่มน้ำที่ปนเปื้อนเชื้อ
โรคไข้ดินคืออะไร
สาเหตุของโรค
เกิดจากเชื้อแบคทีเรียชื่อ Burkholderia pseudomallei ซึ่งพบในดิน น้ำ และโคลน โดยเฉพาะในพื้นที่เกษตรกรรม เชื้อสามารถเข้าสู่ร่างกายผ่านบาดแผลหรือการหายใจเอาฝุ่นดินเข้าไป
การติดต่อ
การติดเชื้อเกิดจากการสัมผัสดินหรือน้ำที่มีเชื้อ เชื้อสามารถเข้าสู่ร่างกายผ่านผิวหนังที่มีแผล การสูดดม หรือการดื่มน้ำที่ปนเปื้อนเชื้อ
พื้นที่พบโรค
พบมากในประเทศเขตร้อน เช่น ไทย ลาว กัมพูชา เวียดนาม ในประเทศไทยพบมากในภาคอีสานและภาคเหนือ โดยเฉพาะในฤดูฝน
อาการของโรคไข้ดิน
อาการทั่วไป
ผู้ป่วยมักมีไข้สูง หนาวสั่น ปวดศีรษะ อ่อนเพลีย บางรายมีอาการไอ หายใจลำบาก หรือปวดกล้ามเนื้อ
การติดเชื้อที่ปอด
อาจเกิดปอดอักเสบ ไอมีเสมหะ หายใจเหนื่อย ในบางรายอาจมีอาการรุนแรงคล้ายปอดบวม
การติดเชื้อในกระแสเลือด
หากเชื้อเข้าสู่กระแสเลือด อาจเกิดภาวะติดเชื้อรุนแรง ทำให้ช็อกและอาจเป็นอันตรายถึงชีวิตได้
กลุ่มเสี่ยง
ผู้ป่วยเบาหวาน
ผู้ที่เป็นโรคเบาหวานมีความเสี่ยงติดเชื้อไข้ดินสูงกว่าคนทั่วไป
เกษตรกร
ผู้ที่ทำงานเกี่ยวกับดิน เช่น ชาวนา ชาวสวน มีโอกาสสัมผัสดินและน้ำที่มีเชื้อ
ผู้มีภูมิคุ้มกันต่ำ
เช่น ผู้ป่วยโรคไต โรคปอดเรื้อรัง หรือผู้ที่ใช้ยากดภูมิ